Het geheim van Simonis

In Utrecht denken we bij Simonis aan de vriendelijke oudkardinaal op de Maliebaan die niets weet van doofpotten met jongetjes en grijpgrage geile priesters. In Scheveningen denken ze bij Simonis aan heel iets anders. Bij Simonis denken ze, weliswaar ook katholiek, aan vis.

Simonis in de haven van Scheveningen is een publiek geheim van Hagenezen en visliefhebbers. In één van de onaantrekkelijke zijstraten van de haven zit achteraan het pand van Simonis. Het bestaat uit twee delen, een zeer goedgesorteerde viswinkel en een enorme hal waar massaal vis wordt geconsumeerd.

Luidkeels wordt er om de paar minuten nummers afgeroepen. Aan de ene tafel staat een vrouw in een mooi, net  pakje terwijl tegenover haar een man staat met zijn jas aan. Achterin schuifelt de oma aller mafia binnen met een enorme witte kuif en een zwarte, coole zonnebril en een Schevenings bekkie. Kibbeling, oesters, gebakken tonijn, inktvisringen en lekkerbekkies worden in grote hoeveelheden en met smaak verorberd samen met een prima flesje wijn voor 12 euro. Supervers! En van ieder portie kan een weeshuis mee eten. Of er genoeg vis in de zee rond zwemt. Het enige jammer is dat de sausjes veel te zoet zijn.

Kreeft belle vue

Vlakbij het prachtige hotel Metropole in Brussel ligt een oude bank. Onder de grond ligt een enorme bankkluis waar tegenwoordig de Havanna's uit Cuba op liefhebbers liggen te wachten. In december is de entree verlicht met vele kleine kerstlampjes en staat een vriendelijke neger de mensen vast op te wachten. Links zwemmen dikke kreeften rond in het water en op de bar staan oesters, kokkels en andere schelpdieren te lonken.

Om in de stemming te komen kan je aan de rechterkant vast een cocktailtje drinken. Binnen in de hoge ruimte zitten mensen smakelijk te eten. Voor de trap naar beneden staat een stier. Of toch een rendier ..of een omgekeerde kruiwagen te pronken. Achter ons wordt nog een fles wijn opengetrokken. Meerdere mannen op leeftijd met ingetrokken buikjes en nogal jonge juffrouwen aan hun zij werken schalen vol zeefruit wellustig naar binnen.

We weten weer waarom we graag nog een keer in  Belga Queen willen eten. Voor het geval je de weg naar het restaurant door de sneeuw en kou niet hebt gevonden in elk geval het recept van een van de hoofdmenu's; een klassieker. Nu alleen nog even een levende kreeft thuis zien te krijgen.

Kreeft belle vue

0,5 of 1 kreeft  van min 500 gram pp

2 uien, gesneden

3 wortels, gesneden

tijm

peterselie

scheut witte wijn

prei, gesneden

selderij

zwart gemalen peper

zout

laurier

mayonaise

cocktailsaus (mayo, ketchup, dikke room/creme fraiche, paprikapoeder, scheutje whiskey)

Maak een bouillon van de kruiden en de groente en witte wijn. Wees niet zuinig met de peper. Laat even trekken, door het in elk geval 10 minuten te laten koken. Leg de kreeft in het kokende water (eerst de kop). Zet het water na 2 minuten lager en laat de kreeft nog een minuut of 8 a 10 door sudderen (afh van het gewicht vd kreeft). Haal de kreeft uit het water. Snij de rug overlangs open  - begin bij de kop en dan richting de staart - en verwijder het darmkanaal en de maag eruit. Serveer het met mayonaise en cocktailsaus. Als er voor de eters geen kreeftbestek is, breek dan vast de poten zodat er geen kostbaar kreeftenvlees verloren gaat.

Tante Koosje kan koken

Nog kunnen we met elkaar vol verlangen praten over de frieten in ganzenvet. Ooit kwamen we met een groep vrienden min of meer per ongeluk terecht in restaurant Tante Koosje in Loenen aan de Vecht. Een paar maanden later kreeg het restaurant een Michelin ster.

Hoog tijd om dit charmante, knusse restaurant aan de Vecht opnieuw te bezoeken. Het leek wel of ze ook op ons zaten te wachten. Met drie man werden we begroet door het personeel. Al snel kregen we meerdere amuses. Prachtig opgemaakt en een verrassende combinatie van smaken. We kozen voor een kreeftencremesoep met avocado, zeesla en gepocheerde kreeft en een Yellowfin tonijn met artisjok, gemarineerde tomaat en een koekje van Noordzee krab, vooraf. 

Na een voorzichtig blik op de wijnkaart leerden we dat een flesje wijn flink in de papieren kan lopen. Gelukkig was de huiswijn prima van smaak. Ook nu weer waren de borden een plaatje en werden onze smaakpapillen aangenaam verrast. Gevolgd door rog met Canadese kreeftensaus en eend met gezoete knoflook saus en beukenzwammetjes. Zucht....je zou wensen dat er meer restaurants zoveel aandacht aan eten zouden besteden. De rekening bedroeg, samen met totaal vijf glazen wijn en koffie met friandise, 135 euro. Niet gek.

Goed voor je zelfvertrouwen in de keuken is zo'n maaltijd niet. Ik dacht dat ik wel een beetje kon koken, maar nu twijfel ik daar aan.

Nat!

Het regende zo hard dat het in mijn dromen nog steeds regende.
In de ochtend dachten we nog, niet zeuren het waait wel over. We gaan wandelen van de Slufter naar de vuurtoren. Krentenbollen mee, sjaal om en flink doorstappen.
Halverwege zijn we doorweekt. De spijkerbroeken klam en koud van de striemende regen en boven ons alleen maar grijs, donkergrijs. Gelukkig zouden we ons die avond laten verwennen in restaurant 't Pakhuus in Oudeschild.

Tenminste als het water op de kade niet te hoog zou komen, door een combinatie van storm en hoogtij. Rond een uur of zes zwol de wind aan. Een handjevol mensen had, net als wij, de wind en de regen getrotseerd en schoven aan voor een vissoepje, een op de huid gebakken kabeljauwrug of een hertenlende.

Door de glazen voordeur zagen we het water over de kade heen gulpen, richting het restaurant. Het water stond al snel op enkelhoogte voor de deur. Na het einde van de maaltijd ontsnapt door de keukendeur.

Verdronken schelpen op een donderdag

"Helaas mevrouw de kok heeft een fout gemaakt, de schelpen zijn op. Mogen het ook mosselen worden?" Een mooie pasta met witte wijn en knoflook kan ook heel goed met mosselen, dus vooruit. De Kust is een goedlopende leuk buurtrestaurant met veel visgerechten in Utrecht, maar logistiek gaat er vaak wat mis. Uiteindelijk  krijg ik geen variatie met mosselen op mijn bord maar een compleet ander gerecht. De mosselen liggen in een zware rode saus die eigenlijk hoort bij een ander mosselgerecht. Toch zelf nog maar even naar de visboer voor een revanche om even de zee en de zon te proeven op een mooie winterse dag.

Spaghetti Vongole  (2pp of 4 pp als je er een voorgerecht van maakt)
1-1,5 kilo venusschelpen (goed uitspoelen anders heb je zand in je eten)
1-2 knoflook in plakjes
1 rode peper
olijfolie
peterselie
1 dl witte wijn
citroen
spaghetti

Zet een pan water met wat zout op en kook daarin de spaghetti. Leg de schelpen in koud water en check of ze nog leven (vers zijn) door een tikje op de schelp te geven. Als de schelp zich niet sluit,gooi de schelp dan weg.  Smoor de knoflook samen met de chilipeper in de olijfolie (laat knoflook niet bruin worden). Doe de schelpen en de witte wijn in de pan. Doe er een deksel op en kook in een minuut of drie de schelpen gaar (ze gaan openstaan). Schud tussendoor de boel een paar keer op. Haal de schelpen it de pan met en schuimspaan zodat je het kookvocht bewaard.  Zeef evt. kookvocht als er toch nog zandkorrels in zitten. Brengt het kookvocht aan de kook en voeg citroensap + citroenschil en de peterselie toe. Breng het opsmaak met gemalen zwarte peper en evt zout. Meng de schelpen door de saus. Gooi het geheel bij de spaghetti.